Historia klasztoru i kaplicy: Kierując się duchem apostolskim, na prośbę ks. Wojciecha Harmaty, proboszcza w Bielinach i w Ulanowie koło Niska zdecydowała się Matka Kolumba Białecka założyć tam drugi klasztor. Ks. Wojciech Harmata będąc częstym gościem w Wielowsi, miał możność z bliska przypatrzyć się bardzo ofiarnej i pożytecznej pracy całego klasztoru w tamtejszej parafii. Uprosił u Matki, że siostry już od 1868 r. przyjeżdżały do Bielin na dwa miesiące, aby prowadzić tu pracę katechetyczną i pielęgnowanie chorych. Pozwolenia na taki sposób pracy w parafii udzielił ówczesny bp. przemyski Józef, Antoni Manastyrski. Sprawa stałego pobytu sióstr w Bielinach nabrała realnych kształtów, kiedy na placu podarowanym przez hrabiostwo Mniszchów 23 kwietnia 1870 r. został poświęcony kamień węgielny pod klasztor i kaplicę w Bielinach. Po uzyskaniu odpowiednich zezwoleń dnia 23 listopada 1871 roku odbyła się uroczysta instalacja sióstr na nowej fundacji. Wszystkich wzruszyła pokorna postawa Matki, która wraz z siostrami wprowadzona przez proboszcza do kościoła parafialnego upadła krzyżem, prosząc Pana o błogosławieństwo dla tego klasztoru . Z braku innego pomieszczenia na razie zamieszkały na organistówce, w warunkach podobnie ubogich jak w czasie fundacji wielowiejskiej. Mimo tych skromnych początków siostry z całą gorliwością oddały się pracy; założyły szkołę, katechizowały dzieci i starszych, organizowały spotkania z młodzieżą, pielęgnowały chorych. Szczególnie wielkie usługi oddały cierpiącym w czasie epidemii cholery. Budowa klasztoru i kaplicy w Bielinach napotykała na wielkie trudności finansowe. Urządzano kwesty i podejmowano inne sposoby w celu zdobycia potrzebnych środków. Ostatecznie 23 listopada 1876 r. odbyło się poświęcenie klasztoru i szkoły, natomiast budowę kaplicy ukończono już po śmierci Założycielki. 23 listopada 1887 – poświecenie kaplicy przez ks. kan. W. Harmatę
w Bielinach.
Po uzyskaniu odpowiednich zezwoleń dnia 23 listopada 1871 roku odbyła się uroczysta instalacja sióstr na nowej fundacji. Wszystkich wzruszyła pokorna postawa Matki, która wraz z siostrami wprowadzona przez proboszcza do kościoła parafialnego upadła krzyżem, prosząc Pana o błogosławieństwo dla tego klasztoru . Z braku innego pomieszczenia na razie zamieszkały na organistówce, w warunkach podobnie ubogich jak w czasie fundacji wielowiejskiej. Mimo tych skromnych początków siostry z całą gorliwością oddały się pracy; założyły szkołę, katechizowały dzieci i starszych, organizowały spotkania z młodzieżą, pielęgnowały chorych.
Szczególnie wielkie usługi oddały cierpiącym w czasie epidemii cholery. Budowa klasztoru i kaplicy w Bielinach napotykała na wielkie trudności finansowe. Urządzano kwesty i podejmowano inne sposoby w celu zdobycia potrzebnych środków. Ostatecznie 23 listopada 1876 r. odbyło się poświęcenie klasztoru i szkoły, natomiast budowę kaplicy ukończono już po śmierci Założycielki.
23 listopada 1887 – poświecenie kaplicy przez ks. kan. W. Harmatę